ภาพการจัดตั้งธรรมาสน์งานเทศน์มหาชาติเป็นเรื่องสำคัญต้องดูให้เหมาะสม แต่ละที่ก็จัดตั้งธรรมาสน์เทศน์มหาชาติไม่เหมือนกัน นำมาให้ดูเป็นตัวอย่าง

           รูปแบบการจัดตั้งธรรมาสน์เทศน์โดยทั่วไปจะจัดตั้งในที่ที่เหมาะสมทั้งผู้ฟังและพระเทศน์จะอยู่ไม่ไกลกันนัก  แต่โบราณมายึดรูปแบบของพระแท่นมนังคศิลาบาตรที่ดงตาล ในสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช แท่นที่นั่งจะต้องสูงกว่าผู้ฟัง  ผู้ฟังก็นั่งอยู่ด้านหน้าไม่ไกลนัก เรียกว่าพอได้ยินเสียงพระเทศน์ได้อย่างชัดเจน  จากพระแท่นมนังคศิลาบาตรก็พัฒนาขึ้นมาเป็นธรรมาสน์ซึ่งมีความสูงขึ้นกว่าเดิม  จากที่ประชาชนเคยนั่งอยู่ด้านหน้าอย่างเดียวตอนนี้ก็กลับมานั่งล้อมวงรอบ  ๆ ธรรมาสน์  เสียงของพระเทศน์ที่นั่งบนธรรมาสน์ซึ่งสูงกว่าคนฟังก็จะกระจายไปได้ไกลกว่าแต่เดิมที่นั่งบนแท่นหรือนั่งบนตั่ง ในปัจจุบันเมื่อประชาชนมากเข้าเทคโนโลยีก็สูงขึ้นจึงมีเครื่องขยายเสียงเข้ามาเกี่ยวข้องในเวลาที่พระเทศน์  แม้การจัดธรรมาสน์เทศน์ก็เปลี่ยนไปด้วย  คือ  ถ้าเทศน์ธรรมาสน์เดียวก็จัดอย่างหนึ่ง ถ้า  2-3  หรือ  6  ธรรมมาสน์ก็จัดกันอีกอย่างหนึ่ง ที่สำคัญต้องจัดตั้งธรรมาสน์  ให้  อยู่ในที่พอเหมาะ  คือ  ไม่ไกลคนฟังเทศน์มากไป  ที่ตั้งธรรมาสน์ก็ต้องจัดแต่งให้ดูสวยงามตามความเหมาะสมของแต่ละท้องถิ่น 

          การตั้งธรรมาสน์เทศน์นั้น  นิยมตั้งธรรมาสน์บนอาสน์สูงเด่นเพื่อจะให้ผู้เข้าร่วมงานได้เห็นพระผู้เทศน์ ด้านหลังธรรมาสน์ประดับด้วยกิ่งไทรซึ่งควรมีขนาดใหญ่พอสมควรเหมือนเป็นฉาก ถ้าจะให้สวยก็ต้องประดับกิ่งไทรนั้นด้วยดอกไม้ชนิดต่าง ๆ ที่ไม่เหี่ยวง่าย  ที่แต่งเช่นนี้เพราะในอรรถกถากล่าวไว้ว่า พระพุทธเจ้าทรงเทศนาเรื่องพระเวสสันดรนี้ที่นิโครธาราม (สวนไทร)  ฉะนั้น จึงเริ่มต้นด้วยการสร้างบรรยากาศของจุดที่เป็นศูนย์กลางของงานให้มีลักษณะคล้ายสวนไทร เพื่อจะได้เกิดความรู้สึกว่ากำลังมาฟังธรรมะของพระพุทธเจ้า  ที่มุมธรรมาสน์ทั้งสองข้างซึ่งพระนั่งเทศน์ผูกประดับด้วยต้นกล้วย ต้นอ้อย ทำให้ดูเหมือนบรรณศาลาของพระเวสสันดรที่เขาวงกต  ถัดจากธรรมาสน์ออกมาตั้งซุ้มไว้เป็นทางเข้าสู่บรรณศาลา ทั้งนี้ต้องไม่ให้รุงรังเพราะจะบังพระผู้เทศน์  บางครั้งเขาก็ตั้งซุ้มนี้ไว้ที่ปากประตูทางจะเข้าตัวศาลาธรรม